Бриэльдің айтуынша, күйеуі үйге оралып, ұлы әкесін танып өсетін өмірдің нұсқасы әлі күнге дейін оның санасында өмір сүріп келеді. Бірақ ол өмір бір сәтте аяқталды. «Ешқандай ескерту болмады, дайындалуға уақыт берілмеді, әрі қарай не істеу керегін түсіндіретін ешқандай тізім де болған жоқ. Тек үнсіздік пен әлі де маған мұқтаж төрт айлық сәби ғана қалды», — дейді ол. Ол «жесір» сөзінің мағынасын толық түсініп үлгермей жатып, жесір атанды.
Бриэльдің сөзінше, басты мәселе — қоғам жас жесірлерді байқамайды деуге болады. «Біз адамдар жесірлік туралы ойлағанда елестететін образға сәйкес келмейміз. Біз қарт емеспіз. Зейнетке жақындаған жоқпыз. Біз өмірдің қолданыстағы жүйелер қолдау көрсетуге бейімделген кезеңінде емеспіз. Біз жаспыз, өмірімізді құрып жатырмыз, балалар тәрбиелеп, мансап дамытып келеміз, бірақ кенеттен бәрін жалғыз көтеруіміз керек болады», — деп жазады ол. Оның айтуынша, қоғамда «жас болсаң, бәрін өзің шешіп аласың» деген үнсіз түсінік бар. Уақыт өте бәрін қалпына келтіресің, 40-қа толмағандарға төзімділік оңай беріледі деген түсінік қалыптасқан. «Бұл олай емес. Бұл тек жалғыздықты күшейтеді», — деп атап өтеді ол.
Күйеуі қайтыс болғаннан кейін Бриэль жас жесірлерге, әсіресе баласы бар әйелдерге арналған жүйелі қолдаудың қаншалықты аз екенін тез түсінгенін айтады. Қаржылық көмек шектеулі, эмоционалдық қолдау үзік-үзік, ал нақты әрекет ету нұсқаулығы мүлде жоқтың қасы. «Сен ең жақсы көретін адамыңнан айырылып қана қоймайсың, бір сәтте жалғыз асыраушыға, жалғыз ата-анаға, барлық шешімді қабылдайтын жалғыз адамға айналасың. Соған қарамастан, сенен мұның бәрін сабырмен өткеру күтіледі», — дейді ол.
Біз үйлену тойына дайындық туралы көп айтамыз: көйлек, салтанат өтетін орын, ұйымдастыру мәселелері. Неке келісімшарты мен активтерді қорғау туралы әңгімені қалыпты құбылысқа айналдырдық. Бірақ өмірді сақтандыру жайлы өте сирек сөйлесеміз. «Шындық мынада: күйеуім қайтыс болғанда, мен тек оны ғана жоғалтқан жоқпын. Оның табысын, болашақтағы табысын, бірге құрып жатқан қауіпсіздікті, тіпті жоспарлап үлгермеген болашағымызды жоғалттым. Ал менің мойнымда маған тәуелді төрт айлық сәби болды», — дейді Бриэль. Ол өмірді сақтандыруды пессимистік әңгіме емес, елестету қиын жағдайларға дайындық және ең жақсы көретін жандарыңды қорғау тәсілі ретінде қабылдауға шақырады. «Қайғы сен дайын болғанша күтпейді», — дейді ол.
Бриэль бұл мәселе бойынша мемлекеттік деңгейде де маңызды әңгіме қажет екенін айтады. «Жас жесірлер бізді ескеріп жасалмаған жүйелердің арасындағы бос кеңістікте қалып қояды. Бізге кеңейтілген қолдау қажет: қаржылық көмек, бала күтіміне қолдау, өмірдің соңында емес, дәл ортасында жақынын жоғалтқан отбасыларға бейімделген психологиялық көмек ресурстары», — дейді ол. «Өйткені қайғы сенің міндеттеріңді тоқтатпайды — керісінше, көбейтеді».
Ол өз тарихы серіктестер арасында, отбасылар арасында және нақты өзгерістер жасалатын жоғары деңгейде шынайы әңгімелердің басталуына себеп болады деп үміттенеді. «Махаббат — бірге құратын өмір ғана емес. Бұл — ешқашан болады деп үміттенбейтін сәттерде де бір-біріңді қорғай білу», — деп түйіндейді жесір әйел.
Дереккөз: USA Today
Фото ашық дереккөздерден алынған.
